(of: hoe ik mezelf ook dit jaar weer serieus probeer te nemen)   Ik had het mij voorgenomen. Zoals elk jaar. Zoals elke ' normale' mens  met een planner (of toch een poging tot normaal), een pen in pastelkleuren en een overdosis hoop. 2026 zou anders worden. Rustiger. Gezonder. Meer balans. Minder chaos. En vooral: minder hobby’s . Geen 29 nieuwe deze keer. Hoogstens… 3. Max. (Zeg nooit nooit.)   Ik zou werken aan mijn cortisol. Aan mijn vermoeidheid. Aan mijn lijf. Aan mijn

Ik ben even stil geweest hier. Niet omdat ik niets te zeggen had, laat ons eerlijk zijn, mijn hoofd lijkt nog steeds op een browser met 47 open tabbladen, waarvan er minstens 12 beginnen te spelen zonder dat ik weet waar het geluid vandaan komt. Nee. Ik was stil omdat het… te vol  was. Te veel ideeën. Te veel plannen. Te veel moeten. En een lichaam dat op een bepaald moment zei: “Zeg, doe gij anders eens normaal?” (Spoiler: dat doe ik niet. Maar ik snap het punt.)   “Amai, ji

Ja hoor, hij staat er. Op 11 november . Onze kerstboom. Met lichtjes, glitter, en een dosis kerstgekte waar zelfs Mariah Carey jaloers op zou zijn. En voor de Karens onder jullie (sorry Karen, het is nu eenmaal cultureel ingebakken, niks persoonlijks): ja, ik weet dat het “vroeg” is. Maar er zit een reden achter. Want sommige mensen zetten hun boom voor de gezelligheid, ik zet hem omdat ik vroeger geen boom had. Of cadeautjes. Of Kerst.   De Kerst die er nooit was Als kind he